VENAME

Van, Diyarbakır'a dönüş yolunda

12:33, 15 Şubat 2022

Canem, Elifim. 

Burnumun ucunda kırılgan bir sızıyla yapıyorum bu yolculuğumu. İçimde yarım kalmışlık hissi. Dün geceden bu yana sol yanıma sebebini bilmediğim, önemli olup olmadığına kanaat edemediğim bir ağrı ile yazyorum şu an. Ağrı kalbimin tam üstünden yayılıyor. Arasıra sol koluma belli belirsiz bir ağrı vuruyor gibi hissediyorum. Ancak emin değilim. Her derin nefes aldığımda daha çok şiddetleniyor ağrı. Almasam da varlığını korumaya devam ediyor. İş bu satırları son satırlarımmışçasına yazıyor hissine kapıldım nedense. Korkuyorum. Şu içinde bulunduğum hayata veda etmekten değil.  Yarı yolda bırakma vefasızlığını kendime yediremyorum. Sizi terk edeceğim o muhtemel amansız acıyı tahayyül ettikçe karnıma kıramplar giriyor. Hakkını veremedim. Bana bahşedilen hiçbir şeyin. Belirsiz bir gayya kuyusunda gibiyim. Beni affedin olur mu? Her şey için herkes affeder mi beni dersin? Bunu yazarken boğazıma dizilen hıçkırıkları tutmaya çalışıyorum.

Ömür ne kadar uzun olursa olsun anlaşılan o ki hayat kısadır. Tüm arzulardan kamilen birini dahi sığdıramayacak kadar hem de. Hayat koca bir simülasyondan ibaret. Çok şey yapılabileceği hissi vermesine rağmen hiçbir şey yapamayacağını umutsuzca anladığın bir distopya gibi. Kalbim ağırıyor. Ve ben kendimi bu rüyanın bozulacağı o kesin ana bir adım daha yakın hissediyorum. Oysa henüz değil. Henüz hiç değil hem de. Çünkü daha başlamadım. Kendimden geçtiğim an gözlerim üç çift gözden gözlerime doluşan bakışların aydınlığıyla kamaşıyor. Aydınlık kalbimi delik deşik ediyor. Gevgire dönüyor ruhum. İçimdeki sızı katlanıyor. Bense soğuk, rütubet tutmuş betondan bir duvar dibine sinmiş evsizler kadar çıplak hissediyorum kendimi. Şimdi değil, diyorum. İçim yakarıştan yapılmış putlarla dolu şimdi. Kendimden geçtim, diyorum. Onların hatırına ver. Kalbim ağırıyor. Özlüyorum. Kendimi onların yerine koyup kendimi özlüyorum. İçim lime lime oluyor sonra. Henüz değil, diyorum. Mühlet ya medet, mühlet!

Herkesler helal etsinler. Hayatıma güzellikle giren ve bir sebeple çıkan herkesler... Başka da bir arzum yok. Sen ey kalbi ipekten yumuşak, seramikten kırılgan sevgilim! Seni hep çok sevdiğimi bil. Asla şüpheye düşme! Arzularımı Isfahan'ın sokaklarında, Kum'da Camiatüzzehra  kapısının baktığı karşı kaldırımda ara. Diyarbekir'den Meşhed'e bil ki hep benden ekmişler. Endülüs'ten Mekke'ye hep benim. Edinburgh sokaklarında gezinecek olursan eğer her adımında yüzüne değecek yağmur damlalarını öpücüklerimin yerine say. Bir gün eline Melayê Cizirî'yi al da gel ve bana oku: "Bi narê firqetê sohtim ji ferqê ser heta pê da, Xedenga xefletê nuhtim ji berqa lami’a tê da" Bir başka gün Hafız... Sohrap'ın boş giden trenlerinden birine binip de bana gelesin de belki Füruğ yağar üstüme biraz. Yadına her düştüğümde bir inşirah gönder bana yeter. Olur da beni bir gün Kürdistan'ın bağrına tohum diye saklayacak olursan hiç şüphe duyma. Nevrûz olup yeşerecektir o inan bana. Beni bir gün Hacerül Esvedin yüzüne sür, Cennetül Baki'de bir mezar taşının altına sakla. Tut ellerimden Uhud'un zirvesine götür. Bir gün Sevr'e sığınalım senle. Bir gün beni Peygamber Mescidinin duvarına şamdan diye as. Ondan yüzüne sıçrayacak alevlerimi tebessümden say. Bir gün Neyneva çölüne yalınayak göm beni. Her secdende mührün ben olayım. Çocuklarımın gözlerindeki ışığı topla da gel bana bir gün koşar adım. Al mürüvetleridir, deyip serp kucağıma. Bil ki ben bir gün babamın avuç içine saklanmışımdır, annemin fersiz gözlerinde kaynıyorumdur. Ben bir gün elbette Karnıyarık Sokakta olacağım. Bir başka gün Karanfil'de. Yorulursan Laleli yokuşuyla hatırla beni. Bir gün Taştepe, öteki gün Beydağı yokuşunu çıkıyorum. Yokuşlarsa hayatımın totemleri. Hayatı hep yokuş yukarıydı, de. Rebeze'nin kumlarından adımı doldur bir şişeye. Seni izliyor olmaktan daha güzel ne olabilir, geceleri yalnız başına masana kurulup da ders çalışırken sen? Arada yazar mısın ki bana? Sen ki kitaplarının arasında kuruttuğun gül yaprağından daha güzelsin.

Hülasa henüz değil, diyorum. Şimdi hiç değil. Olur da bir gün.