MUTLULUK GÖKYÜZÜNDE

İstanbul-Diyarbakır Uçağı, Bulutların Üstünde

00:58, 28 Haziran 2021

"Bu şehirde ışık çok ama hiç biri gözümü aydınlatmıyor

Benim gönlüm gökyüzü istiyor Murtaza!

Herkes hayatta canlı kalmak için koşturuyor

Kimse yaşamak için koşturmuyor

Mutluluk gökyüzündeydi bizimse kanatlarımız yoktu"

Neden böyleyiz sevgilim? Neden hayatı canlı kalma maratonuna çevirdik? Hayat oysa yaşamak için, sonuna kadar gitmek için; bahşedilen her bir renkle buluşmak, dört bir yanına zerk edilen sırlarını keşfetmek için değil miydi? Hayat kararınca, usturupluca her bir lezzetinden ve zevkinden kam almak değil de neydi? 'evet' dedi; ölüm var, bu hayata eğlenmek için mi geldin, diye sorunca ben. Bunun üzerine derin bir düşünme geldi bana sonra. Çöktüm. Etrafıma haylice baktım, kendimden başlayarak. Adeta bir seyahat aldı beni. Çok şeyler gördüm ki. En çok da kan dökenlere takıldı gözüm. Ne de kolay döküyorlardı. El birliğiyle cehenneme çevirdiğimiz şu hayat eğlenmeyi bıraktığımızdan bu yana; her gelenin sorumluluk yüklemesinden, her gidenin daha iyi yaşama arzusunu ihtiraslarına kurban etmesinden sonra bu hale gelmedi mi, dedim. O kadar açıktı ki.  Her şey o kadar bariz ortadaydı ki. Çok ötelere gidip girift felsefi münazaralar yapmaya lüzum bırakmayacak derecede hem de. Bunu anlamak için peygamber olmaya da gerek yoktu. İnsana bir anlık ayma gelmesi yeter. Eğlenmeyi öğrendiğimiz gün dünya güzelleşecektir. Hayat eğlencedir. Ta derinlerde kalp atışı gibi atıp duran bir memnuniyetsizlik halinin varlığına muttali isen; gönlün gökyüzü istemiyorsa, uçmak için kanatlarının yokluğunu hissetmiyorsan eğer, hayırlı olsun, nur topu gibi bir canlı kalma uğraşı nevzuhur etmiş sende. 

Sana yazma hissimin de gökyüzünde nüksetmesi kanımca hikmetsiz değil. Gökyüzüne dön yüzünü sevgilim, tüm iştiyakınla. Mutluluk gökyüzünde!